سه شنبه 8 دی1383
مي دونيد داش سيا رو كي ضايع مي كنه!
بهرام عظيمي ، هنرمندي نام آشنا در زمينه كاريكاتور و انيميشن در ايران است كه تاكنون توانسته بيش از ۷۰ جايزه ملي و بين المللي را كسب كند.
او خالق محبوب ترين شخصيت هاي كارتوني در مجموعه انيميشن هايي است كه بنام " تيزرهاي راهنمايي و رانندگي" در ايران معروف هستند.
اين تيزرها، كه با هدف فرهنگسازي در خصوص رعايت قوانين راهنمايي و رانندگي توليد شده، در ميان جوانان و نوجوانان ايراني با اقبال گسترده اي روبرو شده است.
امروزه، بسياري از جوانان و نوجوانان ايراني از تكيه كلامهاي شخصيت هاي كارتوني اين تيزرها به نام "سيا ساكتي"، "داود خطر"، هوتن، جواد و ... در صحبت هاي خود بهره مي برند و از بينندگان پر و پا قرص اين تيزرها هستند.
انيميشن هاي بهرام عظيمي يكي از پربيينده ترين برنامه هاي تاريخ صدا و سيماي ايران بهشمار مي رود كه تأثير عميقي در كاهش جرائم رانندگي داشته است. بر اساس نظر سنجي ها ، ۹۷ درصد از ايرانيان موافق تاثير مثبت اين تيزرها بر رعايت فرهنگ ترافيك و ۸۸ درصد نيز مستقيما تأثير مثبت آنها را در اصلاح رفتار خودشان به هنگام رانندگي تأييد كرده اند.
جناب آقاب عظيمي لطفا خودتان را معرفي فرماييد؟
بهرام عظيمي هستم متولد ۱۳۴۵ در تهران و فارغ التحصيل رشته صنايع دستي از دانشگاه هنر تهران. كارگردان انيميشن و كاريكاتوريست.چند سال است كه بطور حرفه اي كار مي كنيد؟
از حدود سال ۱۳۷۰ بهطور حرفه اي در زمينه كاريكاتور كار مي كنم و از اوايل سال ۱۳۷۲ تا به امروز در زمينه انيميشن. در حال حاضر هم در سازمان فرهنگي و هنري شهرداري تهران مشغول بكارم.عمده فعاليت هاي شما در رابطه با انيميشن و كاريكاتور است، لطفاً بفرماييد چه سني مخاطب كارهاي شما هستند؟
در زمينه كاريكاتور كارهاي من مخاطب سني خاصي ندارد و بهغير از كودكان، همه مخاطب كارهاي من هستند؛ هر چند كه نوجوانان و جوانان بيشتر به ديدن كارهاي من علاقه نشان مي دهند. ولي، من در حدود ۹ سال است كه در خانه كاريكاتور ايران به آموزش جوانان و نوجوانان مي پردازم و تاكنون شاگردهاي بسيار زيادي در اين زمينه داشته ام. مي توان گفت كه در زمينه انيميشن، مخاطب كارهايم از كودك ۳ ساله تا پيرمرد ۷۰ ساله را شامل مي شود؛ ولي بطور ميانگين ، جوانان و نوجوانان بخاطر شرايط سني خاصي كه دارند و همينطور موضوع انيميشن ها استقبال بيشتري از كارهايم داشته اند.
كمي راجع به انيميشن هايتان بگوييد؟
من ۱۲ سال در يك شركت خصوصي بنام حور كار كردم و در طي اين زمان انيميشن هاي زيادي ساخته ام. يك سري از اين انيميشنها مربوط به توليدات مختلف تجاري بوده است ولي عمده فعاليت هاي من مربوط مي شده به ساخت انيميشن هايي بمنظور فرهنگسازي و مهمترين آنها انيميشن هاي راهنمايي و رانندگي بوده است.يعني همان داود خطر و سيا ساكتي ؟
بله تا حالا ۵ كارگردان روي اين كارها كار كرده اند و من بعد از آقاي دهستاني دومين كارگردان اين مجموعه بودم . در زماني كه من كار مي كردم كاراكترهاي داود خطر، سيا ساكتي، جواد، بهاره و… به مردم معرفي شدند كه جوانان و نوجوانان استقبال بسيار زيادي از اين كاراكترها درحقيقت اين انيميشن ها كردند.
وضعيت نوجوانان به نظر شما در ايران چگونه است ؟
بنظر من نسبت به ده يا پانزده سال گذشته وضعيت بهتري دارند و امكانات زيادي در اختيار آنهاست . كساني كه من با آنها سر وكار دارم اكثراً عاشق كارهاي هنري هستند؛ قدرت ياد گيريشان خيلي سريعتر است. امروزه پدر و مادرها خيلي بيشتر به فرزندانشان اهميت مي دهند و فرزندانشان را در كلاسهاي مختلف ثبت نام مي كنند. اكثر آنها امكانات آموزشي خوبي دارند . جواني و نوجواني سني است كه انسان دوست دارد خودش را مطرح كند. امروز در ايران شرايط براي ابراز وجود آنها آماده است.زمان نوجواني و جواني شما چطور؟ اوضاع چگونه بود؟
من هنوز هم جوان هستم . نگاه به ريش و موهاي بلند من نكنيد!بله با توجه به كارهايتان حداقل روح جواني داريد ، ولي آنموقع كه جوانتر بوديد شرايط زندگي گونه بود؟
دوران نوجواني و جواني من زياد خوب نبود همه درگير جنگ بودند . جوانان جايي براي ابراز وجود نداشتند . وضع مردم به اندازه حالا خوب نبود . نه كلاسي، نه آموزشگاهي، نه تفريحي، نه كامپيوتري، نه DVD، نه MP۳، هيچ چيز نبود. فكر و ذكر همه جنگ بود .
خوب پس شما چگونه رشد كرديد؟
به سختي و آرامي. زمان بسيار زيادي طول كشيد تا من و همدوره هاي من بتوانيم تا حدودي وضعيت خودمان را تثبيت كنيم . يادم مي آيد من آنموقع ها آرزوي داشتن يك مداد رنگي ۳۶ رنگ داشتم ! الان اگر آنرا به يك نوجوان بگويي باور نمي كند و خنده اش مي گيرد. بهترين امكانات درسي، ماهواره ،دستگاههاي صوتي و تصويري پيشرفته و… جزءامكانات اوليه يك نوجوان و جوان فعلي است.
بهنظر شما آيا جوانان و نوجوانان امروز قدر اين چيزها را ميدانند؟
نه! اكثر آنها قدر موقعيت خود را نمي دانند. من در خانه كاريكاتور شاگردهايي داشته ام كه پدر و مادرانشان با اتومبيلهاي گرانقيمت فرزندانشان را به آنجا مي آوردند، حداقل ۱۰۰ هزار تومان پول كفش و لباسهايشان بود- البته بغير از موبايلي كه در جيب داشتند- بهترين لوازم نقاشي، بهترين كاغذ .. ولي اكثر آنها قدر امكانات و موقعيت خود را نمي دانستند. باهوش بودند ولي از هوششان استفاده نمي كردند.به نظر شما چه كارهايي بايد صورت بگيرد تا اين قشر از جامعه قدر موقعيت خود را بدانند؟
قبل از اينكه جواب سئوال شما را بدهم بايد عرض كنم كه تعداد جوانان و نوجوانان محروم هم كم نيستند مثل اكثر جوامع ديگر. ولي در كل سطح زندگي بالاتر رفته . از طرفي خانواده ها بزرگترين نقش را در موقعيت فرزندانشان دارند . بنظرم همه چيز را نبايد براحتي در اختيار فرزندانمان بگذاريم . اگر احساس كرديم شرايطي را كه براي فرزندانمان مهيا مي كنيم مي تواند در زندگي او نقش داشته باشد نبايد كوتاهي كنيم . ولي توجه بيش از حد و خارج از حد معقول نيز باعث مي شود تا فرزندانمان لوس و بي خاصيت بار بيايند .
خود شما ازدواج كرده ايد ؟ فرزند داريد؟
خوب اين سوال شما نشان مي دهد كه من هنوز جوانم و شايد به سن ازدواج نرسيده باشم.نه نه! خيلي از هنرمندها ازدواج نمي كنند و يا دير ازدواج مي كنند براي همين در ازدواج شما شك داشتم ؟
خوب انگار شما شناخت كافي از هنرمندان نداريد اكثر هنرمندها هم زود ازدواج مي كنند هم چند بار!منظورتان بازيگران هستند؟
بگذريم، موضوع اصلي دارد فراموش مي شود! انشاء الله يكروز مي نشينيم با هم درباره بحث شيرين ازدواج صحبت مي كنيم . من در سال ۱۳۷۲ ازدواج كردم . ۲ فرزند هم دارم: دريا ۱۰ ساله و دانيال ۲ ساله.
ميانه تان با دريا چگونه است؟
خزر يا خليج فارس ؟منظورم دخترتان است! آيا دوست داريد او هم هنرمند شود؟
بله آرزوي من اين است كه او هنرمند شود . او علاقه خاصي به طراحي لباس و نويسندگي دارد . من زياد با او كاري ندارم . از كارهاي من بطور غير مستقيم تأثير مي گيرد . بيشتر همسرم با او كار مي كند.همسرتان هم هنرمند است؟
بله . فارغ التحصيل رشته صنايع دستي است و در حال حاضر دبير هنرستان است .
دوست داريد به دوران نوجواني بر مي گشتيد ؟ دوست داريد الان ۱۶ ساله بوديد؟
نه! به دوران نوجواني نه ،نمي خواهم دوباره سختي بكشم . من موقعيت هاي خوبي را آنموقع از دست دادم. اگر پدر ومادرم نبودند و به من كمك نمي كردند شايد مثل خيلي از همسن و سالهاي خودم يك زندگي ساكن و سخت داشتم.تا به حال با يك نوجوان درگير شده ايد؟ برخوردتان با او چگونه بوده است ؟
سئوال عجيبي است. نمي دانم چه بايد بگويم . اكثر شاگردهاي من ، همانطور كه گفتم جوانان و نوجوانان هستند. بارها شده كه سر مسائل مختلف با آنها درگير شوم . جوانان و نوجوانان امروز حجب و حياي جوانان گذشته را ندارند و كمتر به بزرگترهاي خود احترام مي گذارند. من هميشه سعي كرده ام بطور غير مستقيم آنها را نسبت به عملكرد بدشان راهنمايي و يا بهتر بگويم آگاه كنم ، بعضي وقتها هم دوست دارم با مشت به صورت آنها بكوبم ! ولي معمولاً براي خاتمه مسئله ، حق را به آنها داده ام و خودم را كنار كشيده ام !
آيا ايران كشور خوبي براي رشد يك نوجوان است؟
قرار نشد سئوال هاي سياسي بپرسيد !سياسي نيست اگر مي خواهيد جواب ندهيد؟
حقيقت اينست كه هر كس خودش شرايط زندگي را براي خود تعيين مي كند. ايران كشوري است كه برعكس كشورهاي ديگر يا بهتر بگويم خيلي از كشورهاي ديگر آزادي محض به جوانان و نوجوانان نمي دهد . در ايران يك جوان مختار نيست هر كاري را كه دلش مي خواهد انجام دهد . در اين سنين ميل خلافكاري در جوانان بسيار وجود دارد . قانون كشور، ما را محدود مي كند و به نظر من اين خيلي خوب است . درست است كه در اين محدوديت شايد مشكلاتي هم پيش آيد ولي در كل محدود بودن خوب است.
اگر شما قانون گذار بوديد چه قانوني را براي جوانان و نوجوانان وضع مي كرديد؟
اگر من قانون گذار بودم اول مقرر مي كردم كه به هيچ وجه به اين افراد يعني جوانان و نوجوانان سيگار نفروشند . دوم اگر ديدند جواني سيگار مي كشد پليس مشخصات او را گرفته و به خانواده اش اطلاع دهد.سوم؟
سوم اينكه قانوني وضع شود كه فرزندان به زور هم شده قدر پدر و مادرشان را بدانند!يعني هر نوجواني قدر پدر ومادرش را ندانست به زندان برود؟
بله !و اگر باز نداشت؟
اعدام شود !!آقا تسليم! چه خوب است كه شما قانونگذار نشديد!! شما قدر پدر ومادرتان را مي دانيد؟
بله، نه نمي دانم! بايد اين سوال را از آنها كنيد كه آيا من قدر آنها را مي دانم يا نه و يا تا حالا چگونه از آنها قدرداني كرده ام.تصويري كه از يك نوجوان در ذهن داريد بيان كنيد.
يك آدم لاغر ، عصبي با جوشهايي بر پيشاني ، دماغي گنده ، احساساتي ، غرغرو و نمك نشناس …كافيست! كافيست! اميدوارم نوجوانان اين مطلب را نخوانند ، خود شما هم همين مشخصات را داشتيد؟
بله من در حقيقت نوجواني خودم را داشتم مي گفتم ولي شما اجازه نداديد!
چرا اينقدر نسبت به خود بي رحم هستيد؟
بي رحم نيستم واقع بينم .بزرگترين آرزويتان چيست؟
من به تمام آرزوهاي معقول خود رسيده ام، يعني آن آرزوهايي كه مربوط به خودم مي شد تا حد زيادي دست يافتني بود، من در زندگي هيچوقت آرزوي عجيب و غريبي نداشته ام. ولي بزرگترين آرزويم شادي و خوشبختي مردمان كشورم است در هر كجاي دنيا كه هستند و تنها در اين صورت است كه مي توانيم خوب و سالم زندگي كنيم .شما جوايز بسياري از جشنواره هاي مختلفي دريافت كرده ايد در رابطه با اين جوايز بگوييد؟
من بيش از ۷۰ جايزه گرفته ام كه بيشتر در رابطه با كاريكاتور بوده است . ۲۶ جايزه من بين المللي بوده است.
مهم ترين جوايزي كه تا حالا گرفته ايد؟
جوايز مادي خوبي تا حالا گرفته ام بارها در كشورهاي مختلف مقامهاي اول تا سوم جشنواره ها را كسب كرده ام ولي مهمترين جايزه اي كه گرفتم در سال ۱۳۸۴ بود كه در فرهنگسراي هنر بخاطر بيش از يك دهه كار هنري از من تقدير شد . هيچوقت فراموش نمي كنم.در حال حاضر مشغول انجام چه كاري هستيد ؟
الان در حال ساخت مجموعه انيميشني بنام " شهروندي" هستم كه در حال پخش از تلويزيون است. خوشبختانه پربيننده ترين انيميشن تبليغاتي تلويزيون ايران در ۲ ماه گذشته بوده است.در پايان چه صحبتي براي نوجوانان و جوانان داريد؟
قدر خود را بدانيد، قدر پدر و مادرهايتان را بدانيد و به خاطر هر چه داريد شكرگزار باشيد و ايمانتان را هيچ وقت از دست ندهيد.
